Στη Νέα Εποχή οι Δυνάμεις του Φωτός καλούν τη γυναίκα στην πρώτη γραμμή του Πυρός’ να πρωτοστατήσει στα μεγάλα έργα της ανάτασης του Πνεύματος.
Η Kali Yuga ταπείνωσε τη γυναίκα με χίλιους τρόπους. Την απέκλεισε από την ενεργό συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι’ την περιόρισε στο ρόλο της παλλακίδας και της παιδοποιητικής μηχανής, αφαιρώντας της κάθε δικαίωμα στη μόρφωση και στη δημιουργική εργασία. Η πρακτική αυτή των σκοτεινών δυνάμεων δεν είναι τυχαία’ είναι εσκεμμένη και αποβλέπει σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Πράγματι, ο επί αιώνες αποκλεισμός της γυναίκας είναι μια από τις βασικότερες αιτίες της βαρβαρότητας και της δυστυχίας που γεύεται η ανθρωπότητα όλους αυτούς τους αιώνες. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα του πολιτισμού μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που η κοινωνία αυτή συμπεριφέρεται προς τη γυναίκα.
Όλοι γνωρίζουν πως υπήρξαν εποχές και πολιτισμοί που έδιναν στη γυναίκα όχι μόνον ισότιμη, αλλά συχνά και τιμητική θέση. Ορισμένες κοινωνίες έδωσαν προτεραιότητα στη γυναίκα, κι επειδή προσωποποιούσε τη Φύση, τη θεωρούσαν ιερό πρόσωπο. Σε τέτοιες κοινωνίες παραχωρούνταν στη γυναίκα τα ύψιστα αξιώματα: η βασιλεία και η ιεροσύνη.
Στην αρχαία Αίγυπτο οι Ιέρειες ήταν που ενέπνεαν την ιθύνουσα τάξη των Ιεροφαντών και γι’ αυτό ονομάζονταν εμπνεύστριες των ηγετών του λαού.
Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα ήταν γενικά υποβιβασμένη, αλλά μόνο στην συνείδηση των αμαθών και ποτέ από τους μεγαλύτερους σοφούς, ιδρυτές θρησκευτικών ή φιλοσοφικών σχολών. Ο Πλάτων δίνει απόλυτη ισοτιμία στη γυναίκα, στο έργο του Πολιτεία. Μερικές από τις καλύτερες μαθήτριες της Σχολής του Πυθαγόρα ήταν γυναίκες. Ο Ορφέας μυούσε εξίσου άνδρες και γυναίκες. Ο μυθολογούμενος “μισογυνισμός” του είναι μια ακόμα παρανόηση μέσα στο κομφούζιο της διαστρέβλωσης και της παραχάραξης της διδασκαλίας του. Η κάθαρση της ωραίας αυτής μορφής θα μας παρέσυρε μακριά απ’ το θέμα, πραγματικά όμως θ’ άξιζε τον κόπο να γραφεί μια μελέτη μ’ αυτό το αντικείμενο.
Δυστυχώς, όλες οι ευγενείς και ύψιστες Διδασκαλίες παραποιήθηκαν μέχρι σημείου παραμόρφωσης, άλλοτε από άγνοια κι άλλοτε —πολύ συχνά— από σκοπιμότητα. Έτσι, ενώ ο Χριστός διακήρυξε “ουκ ένι άρσεν ή θήλυ”, οι αυτοχρισμένοι εκπρόσωποί του έκαναν συνοδικές συζητήσεις για το αν η γυναίκα έχει ψυχή ή όχι!
Η διαστρέβλωση και παραχάραξη της Αλήθειας είναι μια πάγια τακτική των σκοτεινών. Με τον τρόπο αυτό κατάφεραν να συσκοτίσουν και να συγχύσουν τη συνείδηση των μαζών κατά τη διάρκεια της Μαύρης Εποχής. Τα ιερατεία των κατεστημένων θρησκειών, οι μαινάδες αυτές που αποκεφαλίζουν και κατακερματίζουν πάντα το σώμα κάθε σοφής Διδασκαλίας, φέρουν ακέραια την ευθύνη για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στη Μαύρη Στοά. Η Νέα Εποχή θα ξαναενώσει τα διάσπαρτα μέλη του Διονύσου – Ορφέα και η Αλήθεια θα λάμψει κατά την Εποχή της Αλήθειας. Και η γυναίκα θα πάρει τη θέση που της ανήκει θείω δικαιώματι. Η παραβίαση των Κοσμικών Νόμων είναι αδύνατον να συνεχιστεί, αλλιώς η πλανητική καταστροφή είναι βεβαία.
Ο Εκδηλωμένος Κόσμος, σύμφωνα με τη Μεγάλη Διδασκαλία, εδράζεται πάνω σ’ ένα διπλό θεμέλιο, την πολικότητα ή διπλή Αρχή. Χωρίς αυτές τις δύο Αρχές, καμία εκδήλωση δεν είναι δυνατή. Ο διπολισμός της Φύσης είναι ολοφάνερος και αυταπόδεικτος’ υπάρχει ως Πνεύμα-Ύλη ή Ζωή-Μορφή, ως Ηλεκτρισμός-Μαγνητισμός, ως Θετικό-Αρνητικό, ως Ζωή-Θάνατος, ως Φως-Σκοτάδι κ.τ.λ.
Οι δύο Αρχές ουσιαστικά είναι ένα πράγμα, οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Στην πρωταρχική τους κατάσταση, στους Ανώτατους Κόσμους, είναι τελείως ενιαίες και αδιαχώριστες. Έτσι, στα ανώτατα πεδία, οι δύο όψεις, Πνεύμα-Ύλη, δεν μπορούν να διαχωριστούν’ η ύλη είναι ο λεπτότατος φωτεινός πέπλος που ντύνει τη Ζωή-Πνεύμα.
Όσο όμως κατεβαίνουμε σε κατώτερες σφαίρες ύπαρξης, η ύλη γίνεται ολοένα πιο βαριά, πυκνή και ατελής. Όταν φθάνουμε στις κατώτατες σφαίρες της πεδιακής κλίμακας, δηλαδή εκεί όπου ζούμε εμείς, τα δύο φαίνονται σαν ξεχωριστά πράγματα, εντελώς διακριτά. Έτσι, ο δυτικός νους έφτασε να διαχωρίσει και μάλιστα ν’ αντιπαραθέσει τις δύο όψεις του διπλού Στοιχείου. Και είναι αλήθεια ότι πρέπει να αγωνίζεται κανείς για υπέρβαση της κατώτατης ύλης και χειραφέτηση του πνεύματος ή συνειδητής ζωής από τα δεσμά της. Εντούτοις, ύλη και πνεύμα είναι ένα: η ύλη είναι πνεύμα σε κατώτερο επίπεδο και το πνεύμα είναι ύλη σε ανώτερο επίπεδο.
Ας μην ξεχνάμε πάντως πως ζούμε στον κόσμο της σχετικότητας, όπου η λέξη “πνεύμα” προσλαμβάνει πολλές έννοιες — στην ουσία, διαφορές κατά βαθμό. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για “πνευματικότητα” του ανθρώπου, εννοούμε συνήθως την ικανότητα να χρησιμοποιεί τον ανώτερο ή αφηρημένο νου. Αλλά υπάρχουν άλλοι δύο αναβαθμοί “πνευματικότητας” για το ανθρώπινο ον: η ικανότητα ενορατικής (βουδικής, κατά την ανατολική ορολογία) αντίληψης και, τέλος, η ικανότητα της καθαρά πνευματικής (ατμικής) αντίληψης.
Ας γυρίσουμε όμως στη δυαδικότητα. Στον άνθρωπο η δυαδικότητα ή πολικότητα, επί του φυσικού πεδίου, εκδηλώνεται ως άρρεν και θήλυ. Οι δύο ρόλοι ή δύο φύλα είναι απολύτως αλληλένδετα και ισότιμα μέσα στη φύση.
Ο Κόσμος ολόκληρος στηρίζεται στην Ισορροπία των δύο Αρχών. Χωρίς την ισορροπία αυτή, αδυνατεί να υπάρξει. Η παραμικρή απόκλιση συνεπάγεται καταστροφή. Η ισορροπία των εναντίων είναι Κοσμικός Νόμος και η παραβίασή της έχει κοστίσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της επίγειας διαταραχής, αλλά η συνέχισή της θα σηματοδοτήσει μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή. Είναι αλήθεια πως έχουν γίνει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, ιδίως στο λεγόμενο δυτικό ημισφαίριο, αλλά είναι επίσης αλήθεια πως ένα πολύ μεγάλο τμήμα του γυναικείου πληθυσμού καταδυναστεύεται με τρόπο βάναυσο.
Η πτώση της ανθρωπότητας αρχίζει πραγματικά με την ταπείνωση της Θηλυκής Αρχής. Και η ταπείνωση αυτή έγινε βάσει σχεδιασμού. Το Πλανητικό Κακό, υπηρετώντας τους δικούς του στόχους, οδήγησε εσκεμμένα στη διατάραξη της ισορροπίας του πλανήτη, σείοντας τα θεμέλιά της, που είναι ο μεγάλος Νόμος της Διπλής Αρχής. Για να κυριαρχήσει στη Γη, κατηύθυνε τις πιο συντονισμένες προσπάθειες στον υποβιβασμό της Θηλυκής Αρχής. Γιατί, με τον υποβιβασμό και την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς της, ο εκφυλισμός και η εκτράχυνση της ανθρωπότητας είναι δεδομένη. Έτσι, το Κακό, με την πανούργα επινοητικότητά του, εξώθησε τον άνθρωπο στον ακρωτηριασμό των ίδιων του των δυνάμεων, μέσα από τον υποβιβασμό του ημίσεως της ανθρωπότητας, που ισοδυναμεί ασφαλώς με ευτελισμό και του άλλου ημίσεως.
Οι Δυνάμεις του Καλού έχουν καταγγείλει διαχρονικά μέσω όλων των Εκπροσώπων Τους, την άθλια παγίδα. Ο άνθρωπος, βέβαια, δεν είναι αθώο θύμα. Το Κακό είναι ανήμπορο χωρίς τη σύμπραξη της ανθρώπινης ελεύθερης βούλησης. Κατά τη Μαύρη Εποχή η επιρροή των σκοτεινών έχει μεγάλη ισχύ, τώρα όμως, έρχεται η ώρα της ισχύος του Φωτός. Αλλά και πάλι, χωρίς τη σύμπραξη της ανθρώπινης βούλησης, τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Και σ’ αυτό το σημείο είναι μεγάλη ανάγκη να ειδοποιηθεί η ανθρωπότητα, και ειδικά η γυναίκα, για έναν νέο και σοβαρότερο κίνδυνο που είναι κιόλας ορατός. Το Κακό δε θα πάψει να στήνει το δόκανο της καταστροφής και θα πολεμήσει με λύσσα για να κρατήσει την κυριαρχία του ή, τουλάχιστον, να καθυστερήσει την αλλαγή. Δε θα φεισθεί μόχθων, ούτε, ας το πούμε καθαρά, θυσιών.
Ο νέος κίνδυνος που μας απειλεί είναι ένας άλλος, χειρότερος εξευτελισμός του γυναικείου φύλου, που φοράει το προσωπείο της χειραφέτησης, της απελευθέρωσης και του εκσυγχρονισμού. Ο νέος σκοταδισμός θέλει να φυλακίσει τη γυναίκα σε ευτελείς ρόλους: ένας τέτοιος ρόλος είναι εκείνος της παλλακίδας νέου τύπου, όπου η αξία της κρίνεται από την ποιότητα της προσφερόμενης σάρκας της’ είναι το μοναδικό της προσόν, που μπορεί να το εμπορευθεί με πολλούς και διάφορους τρόπους. Αυτός ο τύπος γυναίκας πλασάρεται ως υπέρτατο και επίζηλο γυναικείο ιδεώδες. Γύρω απ’ το “ιδεώδες” αυτό ζουν, κινούνται και θησαυρίζουν ολόκληρες βιομηχανίες: θεάματος, μόδας, ινστιτούτων και λοιπών συναφών ευαγών ιδρυμάτων που καταληστεύουν τη γυναίκα από την ψυχή της, υποθηκεύοντας το μέλλον της ανθρωπότητας.
Ένας άλλος ρόλος είναι εκείνος της καριερίστας, που έχει ως βασικό ιδεώδες την επαγγελματική και οικονομική επιτυχία. Η γυναίκα εξωθείται, όχι στον εμπλουτισμό της πνευματικής της υπόστασης, αλλά σε μια θανατηφόρα μηχανιστική δραστηριότητα.
Και ένας τρίτος επιβεβλημένος ρόλος είναι εκείνος της “καλής νοικοκυράς”’ κύριο προσόν της είναι η παρασκευή εδεσμάτων που, ως επί το πλείστον, ευφραίνουν τον ουρανίσκο και δηλητηριάζουν τον οργανισμό. Και σ’ αυτή τη γυναίκα παραχωρείται ένα αμέτρητο πλήθος “εξυπηρετικών” συσκευών και ανέσεων, που κάθε άλλο παρά της ελευθερώνουν χρόνο για πνευματική ενασχόληση. Ο εξευτελισμός από τους κλισαρισμένους αυτούς ρόλους είναι τόσο πιο άθλιος όσο η γυναίκα ενδίδει σ’ αυτούς εθελοντικά και χωρίς αντίσταση.
Έτσι, το σκοτάδι αγωνίζεται ν’ αποπροσανατολίσει τη γυναίκα από τα υψηλά καθήκοντα και πεπρωμένα της στην επερχόμενη Εποχή. Γιατί έχει λεχθεί: “Όσοι ταπεινώθηκαν στην Kali Yuga θα δοξαστούν στη Satya Yuga”. Οι Δυνάμεις του Φωτός καλούν τη Γυναίκα σε μεγάλα έργα και δηλώνουν ότι ακόμα και θα υπερθεματίσουν την κοινωνική της θέση και καταξίωση. Προς επίρρωση αυτής της διακήρυξης, μπορούμε να δούμε ότι τα τρία πρόσωπα, στα οποία ανέθεσαν τις μεγαλύτερες αποστολές της διάδοσης της νέας Ιεραρχικής Διδασκαλίας, ήταν και τα τρία γυναίκες: η H. P. Blavatsky, η Helena Roerich και η Alice Bailey. Οι κήρυκες της Διδασκαλίας της Νέας Εποχής έπρεπε να είναι γυναίκες, γιατί τώρα αρχίζει να λάμπει πάλι το Άστρο της Μητέρας του Κόσμου.
Ναι, θαυμαστό είναι το πεπρωμένο της Γυναίκας. Δοξασμένα θα είναι τα έργα της, αν το θελήσει, γιατί έφτασε η Εποχή της. Αυτή που είναι η εκπρόσωπος του λεπτοφυούς, αυτή που είναι η εκπρόσωπος της καρδιάς, αυτή που είναι η εκπρόσωπος της Φύσης, μέλλεται ν’ ανυψώσει πνευματικά τον πεσμένο σύντροφο της, τον Άνδρα. Αυτή μέλλεται να ενοποιήσει τους δύο Κόσμους, τον ορατό και τον αόρατο. Έτσι θα σημάνει το τέλος του επίφοβου σκιάχτρου που λέγεται θάνατος. Αυτή μέλλεται να φτάσει στο πύρινο πνευματικό επίτευγμα, γιατί η καρδιά είναι ο πιο ισχυρός κοσμικός μαγνήτης. Ναι, ο Νέος Κόσμος θα θεμελιωθεί πάνω στη σκέψη που πηγάζει από την καρδιά.
Η Γυναίκα, η εκπρόσωπος του Ωραίου, θα πρωτοστατήσει στη δόμηση της Ομορφιάς — του ωραίου Νέου Κόσμου. Η εξίσωσή της με τον άνδρα θα επιτευχθεί όχι με τη μίμηση ανδρικών εντροπιών, όχι με τη συμμετοχή της στην αγριότητα του πολέμου, όχι με την ενασχόλησή της σε βαριά χειρωνακτική εργασία, αλλά με τη μόρφωση, με την ανάληψη θέσεων και ευθυνών, με τη δημιουργική εργασία και, πάνω απ’ όλα, με την πνευματικοποίησή της, που βασικά συνίσταται στην αέναη προσπάθεια αυτοτελειοποίησης. Και, οπωσδήποτε, δε θα εξομοιωθεί με τον άνδρα, αλλά θα μείνει στη θηλυκή φύση στην οποία την έταξε η Δημιουργία, μένοντας τρυφερή σύντροφος και μητέρα.
Η γυναίκα που εκπορνεύεται, συγκεκαλυμμένα ή όχι, παρασύροντας τον άνδρα στην αποχαύνωση της κατωδιαφραγματικής ζωής, βαδίζει αντίθετα προς την Εξέλιξη. Η γυναίκα που ενδίδει στις άκαρδες σειρήνες των μπίζνες, βαδίζει αντίθετα προς την Εξέλιξη. Η γυναίκα που βουλιάζει μέσα σε ασήμαντες μικρομέριμνες, βαδίζει αντίθετα προς την Εξέλιξη.
Είναι ώρα η γυναίκα να συνειδητοποιήσει την υψηλή της Αρχή και τη μεγάλη ευθύνη που απορρέει από αυτήν και από το αίτημα των καιρών, και ν’ αγωνιστεί μ’ όλες τις δυνάμεις για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για την Ομορφιά σ’ όλες τις εκφάνσεις του βίου. Έτσι θ’ ανυψώσει το γενικό επίπεδο της ζωής. Η Γυναίκα καλείται στην πρώτη γραμμή του Πυρός: τον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Καλείται να γίνει εμπνεύστρια ωραίων και υψηλών πράξεων’ ισότιμη συνεργάτρια του άνδρα στον δρόμο προς την όμορφη Γνώση’ πρωτεργάτρια για την πνευματικοποίηση και την εξυγίανση της ανθρωπότητας.
Πρέπει λοιπόν, η σύγχρονη Εύα να εξυγιάνει πρώτ’ απ’ όλα και ν’ αλλάξει τον εαυτό της. Να τον ανυψώσει ηθικά, διανοητικά και πνευματικά, ώστε να συμπαρασύρει και τον πεσμένο Αδάμ. Η Γυναίκα ας θυμάται τι λέει ο μύθος και η προφητεία: πως είναι αυτή που πέπρωται να συντρίψει το κεφάλι του Ερπετού — του Κακού.
Agni Yoga, “Ο Δρόμος της Agni Yoga”