Ενεργειακές Θεραπείες και Συμβουλευτική

Ενεργειακές Θεραπείες και Συμβουλευτική

Στις μέρες μας είναι πλέον ευρέως γνωστό και αποδεκτό ότι ο άνθρωπος είναι ζωντανός χάρη στην ενέργεια’ ότι ο άνθρωπος είναι ενέργεια. Ένα ενεργειακό πεδίο τον περιβάλλει και διαπερνά όλο του το σώμα. Πέρα από το φυσικό του σώμα, ο άνθρωπος περιβάλλεται από ένα ενεργειακό πεδίο, ένα αιθερικό –αόρατο- σώμα, το “καλούπι” βάσει του οποίου μορφοποιείται το φυσικό’ ένα ενεργειακό σώμα από χρώματα, δόνηση και φως που περιλαμβάνει όλες τις λεπτοφυείς πληροφορίες για τη σωματική, συναισθηματική και νοητική του κατάσταση. Το πεδίο αυτό αναφέρεται με διάφορα ονόματα όπως αιθερικό (διπλό) σώμα, ζωτικό σώμα, βιοενεργειακό σώμα ή πεδίο, πεδίο “L” (Life).

 

Η ύπαρξη αυτού του ενεργειακού πεδίου είναι γνωστή από αρχαίων χρόνων, αποτελεί μέρος της Αιώνιας Σοφίας και τη βάση όλων των ενεργειακών θεραπειών. Στις μέρες μας η ύπαρξη του -αλλά και η σημασία του- έχει πλέον αρχίσει να αναγνωρίζεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα και την ιατρική επιστήμη. Το ενεργειακό αυτό πεδίο αποτελείται από επτά κύρια εστιακά σημεία που ονομάζονται ενεργειακά κέντρα ή chakras καθώς και από άλλα μικρότερα αλλά και από κανάλια ενέργειας (nantis) που όλα μαζί αποτελούν ένα δίκτυο μέσα από το οποίο κυκλοφορεί και διανέμεται η ζωτική ενέργεια στο σώμα.

 

Κάθε ένα από τα επτά ενεργειακά κέντρα διανέμει την ενέργεια και ζωογονεί τους αντίστοιχους ενδοκρινείς αδένες, τα συστήματα και τα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο και πολύ εκτεταμένο αιθερικό δίκτυο ενεργειών κάτω ακριβώς από το νευρικό σύστημα που διαπερνά το φυσικό σώμα. Τα ενεργειακά κέντρα αποτελούν τα αισθητήρια όργανα του αιθερικού σώματος, μέσω των οποίων, το φυσικό σώμα “εισπνέει” τη ζωτική ενέργεια. Τα chakras ανοίγουν και κλείνουν σαν λουλούδια, σαν λωτοί. Όταν τα ενεργειακά αυτά κέντρα βρίσκονται σε ισορροπία, ο άνθρωπος είναι υγιής σωματικά και ψυχικά, είναι δημιουργικός και ευτυχισμένος. Σε αντίθετη περίπτωση –όταν δυσλειτουργούν, όταν η ενέργεια μπλοκάρεται- ο άνθρωπος νοσεί.

 

Στα αρχαία ελληνικά, ο όρος θεραπεία σημαίνει υπηρεσία, φροντίδα, περιποίηση, καλλιέργεια. Κατά τους Αρχαίους Έλληνες, η θεραπεία είχε την έννοια της αποκατάστασης της διαταραγμένης αρμονίας του σώματος και της ψυχής.

 

Υπάρχει ένα εσωτερικό φως μέσα στον κάθε άνθρωπο’ η εσωτερική του καθοδήγηση, η συνείδηση, ο ανώτερος εαυτός, η ψυχή. Όταν ο άνθρωπος είναι σε συνειδητή επαφή με αυτό το φως -με την ψυχή του- βιώνει αληθινή ευτυχία, δημιουργικότητα και πληρότητα. Έχει βρει το δικό του “εφ’ ω ετάχθη”.

Οι ενεργειακές θεραπείες αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως “όλον” που περιλαμβάνει όλη του την υπόσταση ως “ένα σώμα” -φυσικό/αιθερικό, συναίσθημα, νου, ψυχή και πνεύμα. Είναι ήπιες, ολιστικές και μη παρεμβατικές’  λειτουργούν βαθιά, αποτελεσματικά με σεβασμό για τον άνθρωπο και  εφαρμόζονται σε μεγάλο εύρος. Στη βάση τους λειτουργούν με την εξισορρόπηση και την ευθυγράμμιση όλων των σωμάτων και βασίζονται στην προσέγγιση της ψυχής ως αληθινή φύση της ανθρώπινης ύπαρξης, ως του εσώτερου θεραπευτή μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η θεραπεία του ανθρώπου.

 

Ο ενεργειακός θεραπευτής οφείλει να έχει καθαρίσει τα ενεργειακά του σώματα -φυσικό/αιθερικό, συναισθηματικό, νοητικό- ώστε να είναι ένα -όσο το δυνατόν- αγνότερο κανάλι για τη Συμπαντική Ζωτική Ενέργεια που ελκύει και ακτινοβολεί στον άνθρωπο. Αυτή η ενέργεια σταδιακά κινητοποιεί τα ενεργειακά κέντρα του θεραπευόμενου ο οποίος αρχίζει να αφυπνίζεται’ η συνειδητότητά του αρχίζει να “ανοίγει” και έτσι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει επαφή με το υγιές, αληθινό του κομμάτι -την ψυχή- ώστε να γίνει ο οδηγός του για την έκφραση και δράση στη ζωή.

 

Επιπλέον οι ενεργειακές θεραπείες δεν επιδιώκουν μόνο την “ίαση” του συγκεκριμένου συμπτώματος αλλά προσεγγίζοντας τον άνθρωπο με σεβασμό στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές του, βοηθούν ουσιαστικά στην αναγνώριση της βαθύτερης αιτίας που το προκάλεσε. Εδώ ο ρόλος του θεραπευτή είναι ιδιαίτερα κρίσιμος. Καλείται -μέσω της συμβουλευτικής- να βοηθήσει τον θεραπευόμενο να συνειδητοποιήσει την αιτία και να πάρει την ευθύνη του εαυτού του προχωρώντας στις απαιτούμενες αλλαγές προκειμένου να ζήσει δημιουργικά με υγεία και σκοπό.

 

Ο “θεραπευτής” -πέρα από τη θεραπευτική τεχνική που ασκεί- είναι εκείνος ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στο ταξίδι της αφύπνισης της συνειδητότητάς του, της προσωπικής του κάθαρσης και εύρεσης του σκοπού της ζωής του και έχει “ξαναγεννηθεί” έχοντας τολμήσει να αντιμετωπίσει και να υπερβεί τους βαθύτερους του φόβους. Μέσα από αυτό το βίωμα γίνεται συμπαραστάτης και αρωγός στη διαδρομή “αφύπνισης” του θεραπευόμενου’ ο ίδιος γίνεται μια “υγιής μήτρα” αγκαλιάζοντας τον άνθρωπο με αγάπη και σεβασμό, προσφέροντας έτσι το ασφαλές θεραπευτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ο θεραπευόμενος έχει τη δυνατότητα να κάνει επαφή με την εσωτερική του δύναμη και καθοδήγηση, να αναγεννηθεί και έτσι να ζήσει μια ζωή με πληρότητα και αληθινό νόημα.

 

 

Η ευθύνη του θεραπευτή

 

Οποιοσδήποτε ασκεί μια θεραπευτική τεχνική δεν καθίσταται αυτομάτως και θεραπευτής –με την ουσιαστική και βαθύτερη έννοια του όρου.

 

Ο θεραπευτής φέρει πρωταρχική ευθύνη να έχει προχωρήσει στον δικό του δρόμο αυτογνωσίας’ να έχει θεραπευτεί ο ίδιος’ να έχει ασχοληθεί μακροχρόνια και σε βάθος -και να συνεχίζει να ασχολείται με ευλάβεια- με τον καθαρισμό των δικών του ενεργειακών φορέων -φυσικό/αιθερικό, συναισθηματικό, νοητικό- ώστε να είναι ένα –όσο γίνεται- καθαρότερο κανάλι για τη Συμπαντική Ενέργεια που ελκύει και ακτινοβολεί -κατά τη θεραπεία- στον άνθρωπο.

 

Στο φυσικό επίπεδο φέρει ευθύνη να μην επιβαρύνει το σώμα με τοξίνες και βαριές δονήσεις που προκαλούνται από τη μη-χορτοφαγική διατροφή αλλά να είναι αυστηρά χορτοφάγος -η διατροφή του να περιορίζεται σε λαχανικά, όσπρια, σπόρους, φρούτα και ξηρούς καρπούς- απέχοντας επίσης από τις χαμηλές δονήσεις του αλκοόλ και του καπνού. Στο συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο εργάζεται με τον εαυτό του με συνέπεια, καθαρίζοντας αυτά τα σώματα από φόβους, τραύματα, θυμαπάτες και αυταπάτες.

 

Όλος του ο βίος είναι διαλογιστικός δείχνοντας σεβασμό σ’ όλες τις μορφές ζωής ακολουθώντας τους Συμπαντικούς Νόμους και τη ροή της Συμπαντικής Ενέργειας.

 

Θεραπευτής είναι εκείνος ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στο ταξίδι της εσωτερικής του κάθαρσης και εύρεσης της δικής του αλήθειας’ εκείνος ο οποίος έχει το θάρρος να πραγματοποιήσει τις απαιτούμενες αλλαγές, αποτινάζοντας από πάνω του όλες τις εξωτερικές φωνές, προχωρώντας στις απαραίτητες τομές και ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια προκειμένου να πραγματώσει τον σκοπό της ζωής του. Έχει έρθει κοντά στο εσωτερικό του φως και έχει “ξαναγεννηθεί” έχοντας τολμήσει να βουτήξει στα τρίσβαθα του εαυτού του.

 

Μέσα από αυτό το βίωμα, μέσα από τον προσωπικό του μόχθο και πλούτο που έχει αποκομίσει από το δικό του ταξίδι μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά τον θεραπευόμενο στη δική του πορεία αυτογνωσίας.

 

Για τον θεραπευτή, η θεραπευτική και η βοήθεια προς τον άνθρωπο έρχεται ως εσωτερικό κάλεσμα’ μοναδικό του έργο αποτελεί η υπηρεσία προς την ανθρωπότητα. Λειτουργεί και εργάζεται από ένα ανοικτό κέντρο καρδιάς, με αγάπη και σεβασμό για τον άνθρωπο χωρίς εγωιστικά κίνητρα και ιδιοτελείς σκοπούς, χωρίς υπεροψία και αλαζονεία, γνωρίζοντας ότι όλα συντελούνται μέσω της Ανώτερης Σοφίας και ουσιαστικά ο ίδιος -το εγώ του, η προσωπικότητα του- δεν υπάρχει’ ο ίδιος δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μέσον έκφρασης του Θεϊκού Σχεδίου για την εξέλιξη του πλανήτη.

 

 

Μόνο όταν ο άνθρωπος μπορέσει να δει το σκοτάδι του,  μπορεί να γνωρίσει το φως του… μόνο όταν υπάρχει πλήρης απουσία του “εγώ”, μπορεί να γίνει ένα “καθαρό δοχείο”, ένα “άδειο καλάμι” ώστε μέσα από εκείνον να μπορέσει η Ύπαρξη να υλοποιήσει το σχέδιό Της. Ο άνθρωπος είναι απλά ένα μέσον για να εκφραστεί η θέληση του Θεού πάνω στη γη’ ένα ταπεινό “μουσικό όργανο” για να ακουστεί το τραγούδι του Δημιουργού.

 

 

Το τραγούδι μου έβγαλε τα στολίδια του.

Δεν καυχιέται για τα πέπλα και τα πετράδια του.

Τα κοσμήματα θα αμαύρωναν την ένωσή μας’

Θα έμπαιναν ανάμεσα σε Σένα και σε μένα.

Το κουδούνισμά τους θα έπνιγε τους ψιθύρους Σου.

 

Η αλαζονεία μου του ποιητή

πεθαίνει ντροπιασμένη μπροστά Σου.

Ω μέγιστε Ποιητή, κάθισα στα πόδια Σου.

Άσε με μόνο να κάνω τη ζωή μου απλή και σωστή,

σαν καλαμένια φλογέρα για Σένα,

και να την γεμίσω μουσική.

 

Rabîndranâth Tagore, Λυρικές Προσφορές (1913)